segunda-feira, 26 de janeiro de 2026

Evangelho: Marcos 4,1-20 - 28.01.2026

 


Evangelium secundum Marcum 4 1–20

1 Et iterum coepit docere ad mare. Et congregata est ad eum turba multa, ita ut navim ascendens sederet in mari, et omnis turba circa mare super terram erat.
E o ensinamento nasce onde o movimento cessa, e a Palavra se eleva enquanto a escuta se dispõe.

2 Et docebat eos in parabolis multa, et dicebat illis in doctrina sua
O ensino não se entrega cru, mas velado, para que a compreensão amadureça no interior.

3 Audite. Ecce exiit seminans ad seminandum.
Escutar é abrir o ser ao gesto invisível daquele que confia o sentido ao tempo.

4 Et dum seminat, aliud cecidit secus viam, et venerunt volucres caeli et comederunt illud.
O que não encontra profundidade dissolve-se no ruído das superfícies.

5 Aliud vero cecidit super petrosa, ubi non habebat terram multam, et statim exortum est, quoniam non habebat altitudinem terrae.
O ímpeto sem raiz nasce rápido e se perde na mesma pressa.

6 Et cum exortus esset sol, aestuavit, et quia non habebat radicem, exaruit.
O ardor revela o que é sustentado e o que apenas aparenta ser.

7 Et aliud cecidit in spinas, et ascenderunt spinae et suffocaverunt illud, et fructum non dedit.
Quando o excesso ocupa o centro, o essencial deixa de respirar.

8 Et aliud cecidit in terram bonam, et dabat fructum ascendentem et crescentem, et afferebat unum triginta et unum sexaginta et unum centum.
Onde há acolhimento paciente, o sentido se multiplica além da medida.

9 Et dicebat Qui habet aures audiendi audiat.
Ouvir é consentir que o invisível organize o visível.

10 Et cum esset singularis, interrogaverunt eum hi qui cum eo erant, duodecim, parabolas.
A intimidade nasce quando a pergunta vence a distração.

11 Et dicebat eis Vobis datum est mysterium regni Dei, illis autem qui foris sunt, in parabolis omnia fiunt.
O mistério não exclui, apenas aguarda maturidade interior.

12 Ut videntes videant et non videant, et audientes audiant et non intellegant, ne quando convertantur et dimittantur eis peccata.
Sem disposição interior, o olhar permanece fragmentado.

13 Et ait illis Nescitis parabolam hanc, et quomodo omnes parabolas cognoscetis.
Quem não atravessa o símbolo permanece na superfície do real.

14 Qui seminat, verbum seminat.
A Palavra é lançada como possibilidade, não como imposição.

15 Hi autem sunt qui secus viam, ubi seminatur verbum, et cum audierint, statim venit Satanas et aufert verbum quod seminatum est in cordibus eorum.
O descuido interior abre passagem ao esquecimento.

16 Et similiter hi sunt qui super petrosa seminantur, qui cum audierint verbum, statim cum gaudio accipiunt illud.
A alegria sem enraizamento não sustenta a travessia.

17 Et non habent radicem in se, sed temporales sunt; deinde orta tribulatione et persecutione propter verbum, confestim scandalizantur.
A prova revela a solidez do que foi acolhido.

18 Et alii sunt qui in spinis seminantur, hi sunt qui verbum audiunt.
Escutam, mas não ordenam o interior.

19 Et sollicitudines saeculi et deceptio divitiarum et concupiscentiae circa reliqua introeuntes suffocant verbum, et sine fructu efficitur.
Quando o múltiplo governa, o uno se cala.

20 Et hi sunt qui super terram bonam seminantur, qui audiunt verbum et suscipiunt et fructificant triginta et sexaginta et centum.
A escuta fiel transforma o instante em permanência.

Verbum Domini

Reflexão:
A semente não escolhe o solo.
Ela confia no ritmo do real.
O fruto nasce da constância silenciosa,
não do impulso imediato.
Ordenar o interior é vencer a dispersão.
Aceitar o limite fortalece a permanência.
O que amadurece sustenta o peso do tempo,
e o ser encontra repouso na fidelidade ao sentido.


Versículo mais importante:

Et hi sunt qui super terram bonam seminantur, qui audiunt verbum et suscipiunt et fructificant triginta et sexaginta et centum.

E estes são os que foram semeados na terra boa,
aqueles que escutam a Palavra e a acolhem,
permitindo que o instante seja atravessado pelo eterno,
e que o sentido amadureça sem pressa,
produzindo fruto que não pertence ao relógio,
mas ao agora pleno, onde o invisível se faz presente,
multiplicando o ser para além da medida,
no centro silencioso onde Deus acontece. (Mc 4,20)

Leia: LITURGIA DA PALAVRA

Leia também:

Primeira Leitura

Segunda Leitura

Salmo

Evangelho

Santo do dia

Oração Diária

Mensagens de Fé

#LiturgiaDaPalavra

#EvangelhoDoDia

#ReflexãoDoEvangelho

#IgrejaCatólica

#Homilia

#Orações

#Santo do dia

Nenhum comentário:

Postar um comentário